چابهار ,استان ,منطقه ,محصولات ,آزاد ,هکتار ,زیرکشت محصولات ,منطقه آزاد ,اراضی زیرکشت ,محصولات زراعی ,سرمایه گذاری ,اراضی زیرکشت محصولات ,زیرکشت

::
چابهار ,استان ,منطقه ,محصولات ,آزاد ,هکتار ,زیرکشت محصولات ,منطقه آزاد ,اراضی زیرکشت ,محصولات زراعی ,سرمایه گذاری ,اراضی زیرکشت محصولات ,زیرکشت
قابلیت های اقتصادی استان
 
بخش کشاورزی:
سیستان و بلوچستان در ناحیه اقلیمی بیابانی و خشک قرار دارد. میزان نزولات در مناطق مختلف معمولاً بین میلیمتر متغیر است. در سال بارندگی گاه موجب ایجاد سیل و خسارت شدید می گردد ولی در صورت مهار سیلاب ها امکان توسعه کشت افزایش می باشد 
سطح زیرکشت و تولیدات زراعی استان:
اراضی زیرکشت محصولات زراعی «شهرستان زاهدان» بالغ بر 13616 هکتار می باشد که 45% را گندم و مابقی را جو، نباتات علوفه ای، ذرت دانه ای و علوفه ای، سبزیجات و محصولات جالیزی به خود اختصاص داده است.
اراضی زیرکشت محصولات زراعی «شهرستان زابل» بالغ بر 7243 هکتار می باشد. این محصولات شامل گندم، جو، زیره، بامیه، پیاز محلی، صیفی جات، یونجه، ذرت علوفه ای و محصولات گلخانه ای می باشد.
اراضی زیرکشت محصولات زارعی «شهرستان خاش» بالغ بر 18789 هکتار می باشد. زیره، پیاز، صیفی و سبزیجات از محصولات تولیدی این شهرستان است.
سطح زیرکشت محصولات زراعی «شهرستان سراوان» 7200 هکتار می باشد و محصولات عمده زراعی آن گندم، ذرت دانه ای، پیاز، گوجه فرنگی، باقلا، صیفی جات، نباتات علوفه ای و یونجه و ذرت علوفه ای می باشد.
 سطح زیرکشت محصولات زراعی «شهرستان ایرانشهر» 25519 هکتار شامل گندم، برنج، جو، حنا، وسمه، سیب زمینی و ذرت می باشد.
سطح زیرکشت محصولات زراعی «شهرستان نیک شهر» بالغ بر 1950 هکتار شامل یونجه، شبدر، کلزا و گلرنگ و محصولات گلخانه ای شامل خیار، فلفل و گوجه فرنگی می باشد.
اراضی زیرکشت محصولات زراعی شهرستان «سرباز» 4264 هکتار و عمده محصولات تولیدی در این بخش گندم، شلتوک، باقلا، پیاز، بادمجان، یونجه، شبدر و صیفی جات می باشد.
اراضی زیرکشت محصولات زراعی «شهرستان چابهار» 1826 هکتار بوده که در آن صیفی جات و محصولات غیرفصل کشت می شود.
 سطح زیرکشت و تولیدات باغی استان
سطح زیرکشت محصولات باغی «شهرستان زاهدان» بالغ بر 4561 هکتار و شامل باغات زیتون و خرما و پسته می باشد.
  اراضی زیرکشت محصولات باغی «شهرستان زابل» بالغ بر 408 هکتار ومحصولات عمده باغی آن انگور، خرما و زیتون می باشد.
  مناطق زیرکشت محصولات دائمی «شهرستان خاش» بالغ بر 8477 بوده و استعداد این شهرستان در کشت و پرورش پسته خصوصاً در منطقه گوهرکوه می باشد.
    سطح زیرکشت محصولات باغی «شهرستان سراوان» 16475 هکتار و شامل خرما در سطح وسیع، انگور، زیتون، انار و مرکبات می باشد.
   اراضی زیرکشت محصولات باغی «شهرستان ایرانشهر» بالغ بر 8471 هکتار و محصولات عمده باغی آن خرما، مرکبات شامل نارنگی، لیموشیرین، پرتقال، گریب فروت و لیموترش می باشد.
سطح زیرکشت محصولات باغی «شهرستان نیک شهر»4614 هکتار و شامل سیب، انگور، موز، انبه، پاپایا، کنار پیوندی و گواواو انجیر می باشد.
اراضی زیرکشت محصولات دائمی «شهرستان سرباز»3511 هکتار بوده  شامل خرما و مرکبات می باشد.
سطح زیرکشت محصول دائمی شهرستان چابهار بالغ بر4584 هکتار می باشد. در این منطقه نباتات گرمسیری منحصر به فردی از جمله موز، انبه، تمبرهندی، کنار پیوندی، پاپایا، گواوا، چیکو و همچنین گلهای زینتی و شاخه بریده کشت می شود.
 دام و طیور:
استان در زمینه پرورش دام و طیور، شتر و شترمرغ، داشتن گاو دشتیاری، گوسفند و بز بلوچی برخورداری ازگاونژادسیستانی ومرغ بومی خزک ازقابلیتهای ویژه ای در سرمایه گذاری برخوردار است.
 شیلات:
صید و صیادی همچنین صید و پرورش میگو در آبهای آزاد به عنوان زیربخش های کشاورزی نقطه طلایی اقتصاد استان و حتی کشور می باشد.
دریاچه هامون با ظرفیت بالای صید ماهی و کارگاههای پرورش ماهیان گرمابی و استخرهای پرورش میگوی آب شیرین از شاخصه های اقتصادی این استان است.
صنعت و معدن :
صنعت:  صنعت این استان از جمله بخش هایی است که در صورت آماده شدن شرایط زیربنایی، تجهیز نیروی انسانی و تحولات اقتصادی و اجتماعی، امکان رشد آن می باشد. ایجاد پیوند این بخش و سایر بخش ها موجب پیشرفت صنایع دریایی و شیلاتی استان شده است. استراتژی توسعه زیربنایی بخش صنعت موجب ایجاد13 شهرک صنعتی با 3920 هکتار در منطقه شده است. موقعیت خاص این استان به لحاظ همجواری با کشورهای افغانستان و پاکستان با وجود منطقه آزاد تجاری، صنعتی چابهار از جمله مولفه های مهم استان برای ایجاد واحدهای صنعتی و معدنی است.
به طور کلی این استان از استعدادهای صنعتی و معدنی بالقوه ای برخوردار است که باید با اتخاذ تدابیر لازم و برنامه ریزی صحیح این قابلیت ها بالفعل درآیند  و با اعطای تسهیلات لازم به متقاضیان احداث واحدهای صنعتی و معدنی، زمینه توسعه این واحدها را در استان فراهم آورد.
قابلیت های صنعتی استان شامل صنایع شیمیایی و سلولزی، غذایی، دارویی و بهداشتی، فلزی و غیرفلزی و نساجی و پوشاک می باشد.

از مهمترین صنایع استان می توان سیمان، پارچه های پنبه ای و کشباف (کارخانجات بافت بلوچ)، خامه قالی، آرد، خوراک دام و طیور، لوله پلی اتیلن، بسته بندی خرما، رنگ های صنعتی، دریایی و ساختمانی، کنسرو عمل آوری و بسته بندی میگو و ماهی، تور ماهیگیری، فرش، موکت، ماشین آلات پخت نان، یخچال های صنعتی و خانگی، نوار تفلون، کشتارگاه صنعتی، سردخانه ها، آجر سفال و ماسه آهکی، پروفیل آهن و آلومینیوم، لوله و لنج سازی چوبی، بیسکوئیت و کراکر، سوله و نخ فلامیت را نام برد. 

 صنایع دستی:
استان سیستان و بلوچستان همان گونه که از نامش پیداست از پیوست دو قوم سیستانی و بلوچ تشکیل گردیده است. با توجه به اصالت صنایع دستی و آمیختگی آن با فرهنگ و سنت ها، این هنر- صنعت در هر منطقه نشات گرفته از سنت ها، گویش ها و آداب و روسوم همان منطقه است. عمدتاً سوزن دوزی، سکه دوزی، سفال سازی، گلیم بافی، خورجین بافی، جواهر سازی، حصیر بافی، خراطی، قالیچه و پلاس بافی در شمار صنایع دستی موجود به حساب می آیند. اما آنچه که تاکنون تحت پوشش آموشی و خدماتی مدیریت صنایع دستی استان قرار گرفته، عبارتند از سوزن دوزی و سکه دوزی بلوچ، بافت قالی و قالیچه، سفال سازی، حصیربافی، گلیم بافی. 
معدن:
در حال حاضر تعداد 39 معدن فعال در شهرستان های زاهدان، خاش، ایرانشهر، زابل و چابهار در حال فعالیت و بهره برداری می باشند.
 قابلیت های معدنی شامل اندیس های معدنی و ذخایر شناخته شده در استان میباشد. اندیس های معدنی شناخته شده شامل ذخایری هستند که بر اساس مطالعات اکتشافی انجام شده توسط بخش خصوصی و یا دولتی مورد اکتشاف قرار گرفته و منجر به شناسایی کانسار با ذخیره مشخص گردیده اند. که بر حسب گروههای فلزی، غیرفلزی و مصالح ساختمانی طبقه بندی شده اند.
گروه فلزی: کرومیت، مس، آهن، آنتیموان و منگنز.
گروه غیرفلزی: منیزیت، نمک و اکسید منیزیم موجود در آب دریا، کائولن، سیلیس، تالک، گارنت، آندالوزیت، زئولیت و فلدسپات
گروه مصالح ساختمانی: گرانیت،  آهک، مرمر، مرمریت، تراورتن، گچ خاکی، پوزولان، دولومیت و خاک رس و مارن.
 جاذبه های گردشگری ، طبیعی و تاریخی :
این استان در برگیرنده با ارزش ترین، اصیل ترین و زیباترین جاذبه های معماری و تاریخی بوده و از ارزش های خاص گردشگری برخوردار است.
گل فشان های دیدنی استان، تالاب های متعدد، دریاچه های مشهور، چشمه های آب معدنی پرشمار، آتشفشان های بزمان و تفتان، حیات وحش و مناطق حفاظت شدة با ارزش های بالای زیست محیطی، محل زندگی تمساح ها، غروب زیبای دریای عمان، دره ی سرباز، ناحیه ی خاش، منطقه چابهار، حرکت تپه های ماسه ای، کویر لوت و ... از جمله مناطق گردشگری، طبیعی خاص استان به شمار می روند.
1-       شهر سوخته واقع در شهرستان زابل
2-       قلعه ی رندان و قلعه ی پرتقالی ها در روستای تیس چابهار
3-       شهر باستانی زرنج مربوط به دوره ی ساسانیان، پایتخت سیستان
4-       آتشکده کردکوی
5-       مقبره شیخ شمیل و امام زاده غلام رسول واقع در روستای تیس چابهار
6-       قلعه پیشین، قلعه چهل دختر و قلعه بمپور واقع در ایرانشهر
7-       قلعه ناصری واقع در حیدرآّباد
8-       مناره و سردر مسجد اهل سنت واقع در خاش
 
 
 هتل های استان:
 
 
ردیف
نام هتل
آدرس
تلفن
1
استقلال
زاهدان- دروازه خاش- بلوار مطهری
3238068
2
امین
زاهدان – ابتدای خیابان دانشگاه
3231891
3
بهار
زاهدان- فرجامی- جنب پاساژ مهر
3238780
3220618
4
ابوذر غفاری
زاهدان- بلوار شهید میرحسینی
4517083
4512132
5
صالح
زاهدان- خ دانشگاه ، دروازه خاش
3231798
6
کویر
زاهدان- خیابان کفعمی- خ شهید مطهری
3211840
3220059
7
دریایی
چابهار- انتهای بلوار امام خمینی
2220484
8
سپیده
چابهار- خ فردوسی، جنب دفتر هواپیمایی
2220685
2220687
9
لیپار
چابهار- بلوار منطقه آزاد
--
 
ظرفیت های حمل و نقل هوایی ، جاده ای ، ریلی و دریایی  
 
حمل و نقل هوایی
استان سیستان و بلوچستان در مجموع دارای چهار فرودگاه فعال است که مشخصات آنها در جدول صفحه بعد آمده است:
 
 
 
فرودگاه
موقعیت جغرافیایی/مکان
ارتفاع از سطح دریا
تعداد باند فرودگاه
زاهدان
(بین المللی)
3 مایلی جنوب شرقی شهرستان زاهدان
4520 پا
1
چابهار
کنارک در جنوب استان در جوار دریای عمان (15 مایلی شهرستان چابهار)
24 پا
2
ایرانشهر
شمال غربی شهرستان ایرانشهر در فاصله
 2 مایلی
2037 پا
1
زابل
شمال شرقی شهرستان زابل در فاصله 6 مایلی
2037 پا
1
 
 
این چهار فرودگاه4 درصد از سهم کشور را در جابجایی مسافر به عهده دارند.
 
 حمل و نقل جاده ای
 
 
طول راههای موجود در استان7399/6 کیلومتر شامل 29/2 کیلومتر بزرگراه و1734/8 کلیومتر راه معمولی و 271 کیلومتر راه فرعی عریضی 1508 کیلومتر راه فرعی آسفالته درجه یک و 1005/6 کیلومتر راه فرعی آسفالته درجه دو می باشد انواع راه های زیرپوشش اداره کل راه وترابری استان 

 
سال و شهرستان
جمع
آزاد راه
راه اصلی
راه فرعی آسفالته
چهارخطه (بزرگراه)
عریض
معمولی
عریض
درجه یک
درجه دو
1375
4909
0
12
0
1544
110
824
1075
1380
7171
0
12
0
1683
177
1592
904
1381
13777
0
15
0
1803
281
1216
1273
1382
13679
15
15
0
1735
271
1286
1267
1383
7379
0
29
0
1734
271
1508
1006
1384
6/7399
0
2/29
0
8/1734
271
1508
6/1005
ایرانشهر
1115
0
0
0
381
0
375
0
چابهار
883
0
14
0
197
0
155
0
خاش
788
0
0
0
90
0
187
220
زابل
691
0
0
0
194
130
39
183
زاهدان
6/1622
0
2/15
0
8/628
0
2
6/242
سراوان
948
0
0
0
0
141
212
360
سرباز
448
0
0
0
130
0
258
0
نیکشهر
904
0
0
0
114
0
280
0

 
حمل و نقل ریلی
طول خط اصلی از مرز میل 72 تا زاهدان 95 کیلومتر و خطوط فرعی مانوری 12/5 کیلومتر و خطوط صنعتی وتجاری 1/4 کیلومتر می باشد .
در این محور هشت ایستگاه وجود دارد که ایستگاهها به ترتیب از قسمت زاهدان عبارتنداز: زاهدان،لار،پدگی، کچه رود، چهارصوله، خان محمدچاه، پوگ و میرجاوه
ناوگان مسافری و باری راه آهن استان از طریق راه آهن کویته پاکستان تامین و اعزام می گردد.
اهم کالاهای صادراتی از طریق راه آهن استان عبارتند از: گوگرد، فوتس آیل، رناس، گل گاوزبان، گشنیز، پارافین، گریس، قیر، عناب، گل سرخ، وازلین، فورفورال، داروی گیاهی، نخود، چای، واکس، استرالت می باشد.
 
 حمل و نقل دریایی
وجود مجتمع های بندری شهید بهشتی، شهید کلانتری در مرز طولانی استان با دریای عمان ازعمده ترین توانمندی های دریایی استان برای حمل و نقل کالا و مسافر میباشد.
وجود منطقه آزاد چابهار و اقتصادی ترین مسیر ترانزیت کالا به کشورهای آسیای میانه و افغانستان بر این اهمیت افزوده و احداث بنادر صیادی «زمین» و «بریس» و اسکله های شهدای هفتم تیر و بنادر چندمنظوره صیادی و تجاری «پسابندر» و «کنارک» قابلیت دریایی استان را فوق العاده نموده است.
  مناطق ویژه اقتصادی
منطقه ویژه اقتصادی زابل
ایجاد مناطق ویژه اقتصادی با هدف افزایش سطح تولید، ایجاد اشتغال، جذب سرمایه و تسهیل در امر صادرات و واردات و پس از خاتمه جنگ، به استناد تبصره 20 قانون برنامه اول توسعه در دستور کار دولت قرار گرفت.
ایجاد منطقه ویژه در زابل در سال 79 مطرح گردید که پس از ارجاع به دبیرخانه شورای عالی مناطق آزاد بررسی موضوع، ایجاد این منطقه مورد موافقت کلی قرار گرفت.
لذا به منظور صدور قطعی مجوز، مطالعات امکان سنجی توسط مشاورین طرح تهیه و به دبیرخانه ارسال گردیده است لیکن صدور مجوز قطعی ایجاد منطقه ویژه اقتصادی زابل منوط به تهیه و ارائه قانون مناطق آزاد در کنار برنامه چهارم توسعه و تصویب آن توسط مجلس می باشد.
منطقه آزاد تجاری- صنعتی چابهار
اکنون حدود850 منطقه آزاد تجاری صنعتی در جهان وجود دارد. در ایران نیز مناطق آزاد تجاری صنعتی با هدف گسترش تعامل اقتصادی کشور با اقتصاد جهانی و گسترش صادرات کالاهای غیرنفتی از سال1372 در کیش، قشم و چابهار شکل گرفت، منطقه آزاد چابهار از موقعیت ترانزیتی (یکی از چهار کریدور ترانزیتی جهان) و پتانسیل های خاصی برای سرمایه گذاری برخوردار می باشد، این منطقه اکنون به عنوان اقتصادی ترین مرکز بین المللی مبادلات کالا از اروپا به شبه قاره هند بسیار مورد توجه است.
منطقه آزاد تجاری صنعتی چابهار، یکی از مناطق آزاد سه گانه کشور است که در راستای اهداف اقتصادی کشور، نزدیک به یک دهه است که در مجاورت شهرستان چابهار و در حاشیه دریای عمان تاسیس شده است. با توجه به نقشی که مناطق آزاد در ایجاد منطقه ای نمونه به منظور آماده شدن برای ورود به بازار تجارت جهانی ایفا می کنند، اکنون منطقه آزاد چابهار آمادگی ورود به این عرصه را یافته است، فرصت های متعدد اقتصادی، بومی، جغرافیایی، آب و هوایی و اقلیمی منطقه موجب شده است تا چابهار دارای مزیت های منحصر به فردی در امر ترانزیت، گردشگری و تجارت شود. بندر چابهار نزدیکترین راه آبی به اقیانوس هند و دارای کوتاه ترین فاصله ترانزیتی برای ترانزیت کالا در کشورهای آسیای میانه و افغانستان است و در صورت سرمایه گذاری ملی مناسب در راههای مواصلاتی، جاده، ارتباطات ریلی، تجهیزات بندری و اسکله که جملگی نیازمند توجه در سطح کلان مدیریتی کشور است، اقتصادی ترین راه ترانزیتی در محور شمال، چنوب شرق و غرب به شمار می رود و قادر است میلیون ها دلار درآمد ترانزیتی برای کشور به ارمغان آورد.
وجود اسکله های تخلیه و بارگیری و فرودگاه کنارک و پایانه بندر چابهار موجبات ترانزیت کالا به کشورهای مجاور و حوزه خلیج فارس و نیز شبه قاره هند را فراهم آورده است و قرار گرفتن چابهار در مسیر بزرگترین کریدورهای دریایی ترانزیت کالا آن را کلید اتصال شرق با سایر کشورهای جهان قرار داده به نحوی که منطقه آزاد چابهار یکی از قطب های مهم بازرگانی مصوب می شود.
منطقه آزاد تجاری صنعتی چابهار موجبات اشتغال صدها نفر و سرمایه گذاری میلیاردی داخلی وخارجی را فراهم آورده است.
پروژه های پالایشگاه نفت، صنایع پتروشیمی خطوط انتقال گاز، کارخانجات سیمان چابهار، مونتاژ ماشین آلات و راهسازی و کاترپیلار همچنین احداث نیروگاه برق،  اجرای راه آهن چابهار- سرخس، احداث دستگاههای آب شیرین کن و سرویس دهی مشتمل بر ارائه خدمات، تعمیرات، قطعات، آذوقه و سوخت به کشتی های عبوری از قابلیت های سرمایه گذاری این شهرستان می باشد. منطقه آزاد چابهار در شرق خلیج چابهار و در زمینی به مساحت حدود 14 هزار هکتار قرار گرفته است. ناحیه صنعتی این منطقه با مساحت حدود 10 هزار هکتار مساحت عمده آن را تشکیل می دهد در حال حاضر بندر شهید بهشتی و شهید کلانتری با امکان پهلوگیری با امکان پهلوگیری کشتی هایی با ظرفیت بالا موقعیت مناسبی را جهت تامین کالاهای مورد نیاز افغانستان، کشورهای آسیای میانه و حتی پاکستان را ایجاد نموده اند. از استعدادهای منطقه آزاد چابهار نکات زیر قابل توجه است.
- وجود موقعیت دریایی مناسب، امکان پهلوگیری کشتی های بزرگ و توسعه ظرفیت در آینده
- وجود طرحهای ملی و توجه سیاست گزاران به افزایش ظرفیت بندر و توسعه تجهیزات
- امکان بازاریابی شرکت های مستقر در منطقه در کشورهای افغانستان و آسیای میانه
- امکان ترانزیت کالا به مقاصد کشورهای یاد شده
- امکان تامین نیازهای داخل کشور به ویژه مناطق شرقی
مزیت های نسبی سرمایه گذاری در منطقه آزاد چابهار
الف) مزیت های عمومی
-        امکان سرمایه گذاری نامحدود برای اتباع داخلی و خارجی
-        آزادی نقل و انتقال سود سرمایه
-        معافیت مالیاتی15 ساله برای درآمدها
-        ورود آزاد و بدون حقوق گمرکی ماشین آلات و مواد اولیه به منطقه
ب) مزیت های ویژه
-        نزدیکترین مسیر به کشورهای آسیای میانه برای ترانزیت کالاهای بین المللی و انتقال محصولات
-        دسترسی به فرودگاه، اسکله ها و راههای زمینی مناسب
-        وضعیت جغرافیایی مناسب به جهت قرار گرفتن در کنار آبهای آزاد دریای عمان و اقیانوس هند
-        دسترسی به انرژیهای فسیلی بسیار ارزان قیمت
-        پایین بودن دستمزدها
بازارچه های مرزی
در حال حاضر پنج بازارچه مشترک مرزی در استان وجود دارد.
1-       بازارچه مشترک مرزی میرجاوه با کشور پاکستان
2-       بازارچه مشترک مرزی پیشین (ایرانشهر) با کشور پاکستان
3-       بازارچه مشترک مرزی میلک (زابل) با کشور افغانستان
4-       بازارچه مرزی پسابندر (چابهار) در حال راه اندازی
5-     بازارچه مرزی جالق (سراوان )
6-     بازارچه مرزی کوهک (سراوان )
بیشتر کالاهایی که از مرز میرجاوه صادر می شوند شامل انواع خشکبار، نخود، زیره، گشنیز، انواع خرما و محصولات پلاستیکی است در مقابل کالاهایی نظیر برنج، چای، چرخ خیاطی و ... وارد می شود. در بازارچه مرزی میلک کالاهای پلاستیکی، مواد شوینده، فرش ماشینی، موکت و ... صادر می شود.
شرکت های تعاونی مرزنشینان
در استان سیستان و بلوچستان44 تعاونی مرزنشین با جمعیت 1.250.000نفر و ارز تخصیصی 48.850.000دلار در حال فعالیت می باشند.
  گمرکات استان
گمرک زاهدان
گمرک میلک
گمرک چابهار
گمرک میرجاوه
 
 


منبع اصلی مطلب : بلوچستان دیار کهن اما ناشناخته
برچسب ها : چابهار ,استان ,منطقه ,محصولات ,آزاد ,هکتار ,زیرکشت محصولات ,منطقه آزاد ,اراضی زیرکشت ,محصولات زراعی ,سرمایه گذاری ,اراضی زیرکشت محصولات ,زیرکشت
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

پولوم :


قرارداد گلدین اسمیت و تقسیم بلوچستان به سه بخش

:: قرارداد گلدین اسمیت و تقسیم بلوچستان به سه بخش
قرارداد گلداسمیت قراردادی است که در دورهٔ قاجاریانمنعقد شده و به موجب آن، بخش بزرگی از بلوچستانایران به انگلستان واگذار شده و مدت‌ها تحت‌عنوانبلوچستان انگلیس شناخته می‌شده‌است. انگلیسی‌ها پس از شکست ناپلئون بناپارت در مقابل روسیه که به احتمال حملهٔ فرانسه به هند پایان می‌داد، درصدد برآمدند تا با جداکردن بخش‌هایی از شرق ایران و ایجاد منطقهٔ حایل، از حملهٔ احتمالی روسیه به هند نیز در امان باشند.[۱]

انگلیس پس از جداسازی افغانستان از ایران، طبق معاهدهٔ پاریس که در سال ۱۸۷۵ به امضای طرفین رسید، گلداسمیت را مأمور تعیین مرزهای بلوچستان کرد. گلداسمیت نیز مرزهای ایران و پاکستان را از خلیج گواتر تاکوهک معین کرده و برای تصویب نهایی به ناصرالدین‌شاهتسلیم داشت. در سال ۱۸۷۲ نیز منطقهٔ سیستان به دو قسمت اصلی و خارجی تقسیم شد. سیستان اصلی که مناطق غربی هیرمند از نیزار تا ملک‌سیاه‌کوه را شامل می‌شد به ایران و سیستان خارجی که مناطق شرقی هیرمند را تشکیل می‌داد به افغانستان واگذار شد.[۱]

منبع اصلی مطلب : بلوچستان دیار کهن اما ناشناخته
برچسب ها :
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

پولوم : قرارداد گلدین اسمیت و تقسیم بلوچستان به سه بخش


بلوچستان ,دولت ,انگلیس ,هندوستان ,مرزی ,تعیین ,دولت ایران ,دولت انگلیس ,تعیین حدود ,حدود مرزی ,حاکم بلوچستان ,ایران میرزا معصوم ,آغاز سلطنت ناصر

::
بلوچستان ,دولت ,انگلیس ,هندوستان ,مرزی ,تعیین ,دولت ایران ,دولت انگلیس ,تعیین حدود ,حدود مرزی ,حاکم بلوچستان ,ایران میرزا معصوم ,آغاز سلطنت ناصر

تقسیم بلوچستان بین ایران و هندویرایش

تحولاتی که در قاره اروپا روی داد، موجب کشیده شدن میدان رقابت کشورهای اروپایی به دیگر قاره‌ها به ویژهآسیا شد. یکی از سرزمین‌هایی که اهمیت زیادی برای دولت‌های اروپایی داشت، هندوستان بود. در جریان رقابت اروپایی‌ها برای تسلط بر هندوستان، سرزمینهای مجاور آن به عنوان معابر دسترسی بر آن سرزمین، اهمیت ویژه یافتند. یکی از این نواحی بلوچستان بود. انگلیسی‌ها که توانسته بودند، دست دیگر رقیبان خود را از هندوستان کوتاه نمایند، تصمیم گرفتند برای امنیت بخشیدن به سرحدات آن، منطقه حایلی در مرزهای شمال غربی تشکیل دهند و از این زمان سیاست انگلیس، در بلوچستان آغاز شد.

با تأسیس حکومت قاجار، پادشاهان این سلسله در تلاش بودند بلوچستان را تحت تسلط خویش قرار بدهند. توجه دولت انگلیس به بلوچستان به عنوان کمربند دفاعی جنوب غربی هند و از طرف دیگر نگاه متمرکز شاهان قاجار به بلوچستان موجب تقابل سیاست آنان شد. در این زمان دیپلماسی قوی انگلستان در برابر دیپلماسی ضعیف قاجار قرار گرفت. انگلیسی‌ها برای رسیدن به اهداف خود دست به هر اقدامی زدند و نقشه‌های گوناگونی را به اجرا درآوردند، تا اینکه در نهایت بلوچستان را به عنوان سپر دفاعی هندوستان بین هندوستان و ایران تقسیم کردند.

هندوستان و رقابت کشورهای اروپاییویرایش

سفر واسکودوگاما از کشور پرتغال در سال ۱۴۹۷ به هندوستان راه را برای ایجاد مستعمرات در این سرزمین و سایر نواحی آسیا باز کرد.[۱] بعد از تسلط پرتغالیها بر هند در سال ۱۶۶۲ دولت پرتغال جزیره بمبئی را به چارلز دوم پادشاه انگلیس هدیه کرد و او نیز این جزیره را به کمپانیهند شرقی منتقل کرد.[۲] امپراتوری بریتانیا از نیمه سدهٔ هفدهم به تدریج با زور و زر و خدعه هندوستان را از چنگ راجه‌های ایالت و امپراتوران گورکانی هند خارج کردند.[۳]بدین ترتیب انگلیسی‌ها، پرتغالی‌ها را از گردونه رقابت خارج کرده خود بر اوضاع مسلط شدند.

در اواخر ۱۶۰۰ کمپانی هند شرقی به موجب فرمان ملکه الیزابت تأسیس گردید. کمپانی به تدریج توانست نفوذش را در هندوستان گسترش دهد و از دیگر رقبای خود پیشه گیرد.[۴] به دنبال ظهور انقلاب صنعتی در اروپا تولید کالا به مراتب بیشتر از احتیاج بازارهای اروپایی بود. علاوه بر این مواد اولیه بسیاری از کارخانه‌ها در اروپا وجود نداشت و کشورهای اروپایی برای رفع این نیازها، توجه بیشتری به سرزمین‌های دیگر نمودند.[۵] یکی از این سرزمین‌ها که از قبل نیز مورد توجه کشورهای اروپایی قرار داشت، هندوستان بود. این کشور با توجه به ویژگی‌های خود، مناسب‌ترین سرزمین برای استعمار بود.

با اعزام ژنرال گاردن از جانب ناپلئون به ایران حکومت بریتانیا در لندن وحشتزده شد و نمایندگانی را به دربار ایران مأموریت داد، از جمله این نمایندگان سرجان ملکمبود که به خاطر رابطه دوستی بین ایران و فرانسه، از جانب دولت ایران پذیرفته نشد.[۶]

انگلیس و بررسی سرزمینهای همجوار هندوستانویرایش

خطر حمله ناپلئون از طریق ایران و بلوچستان به هندوستان و پذیرفته نشدن ملکم سفیر انگلیس از جانب دولت ایران موجب شد کمپانی هند شرقی و دولت انگلیس به شناسایی و بررسی سرزمینهای همجوار هندوستان بپردازند. یکی از این سرزمینها بلوچستان بود که این زمان وارد تاریخ جدید خود شد.[۷] انگلیس می‌بایست هندوستان را حفظ می‌کرد و معابر لشکرکشی کشورهای اروپایی به هندوستان و مرزهای دفاعی شبه قاره را در اختیار خود می‌گرفت از طرفی روسیه نیز از آغاز سده هجدهم بر دریاهای گرم جنوب و بیش از همه بر استانبول چشم طمع دوخته بود. روسیه می‌بایست معابر لشکرکشی به هندوستان را در اختیار خود می‌داشت تا لندن را لااقل به تسلیم استانبول وادارد.[۸] این عوامل سبب شد انگلیس برای دفاع از هندوستان به شناسایی سرزمینهای غربی آن بپردازد که بلوچستان یکی از آنان به شمار می‌رفت.

سیاست ایجاد کمربند حایلویرایش

اهمیت هندوستان برای امپراتوری انگلیس به قدری بود که برخی سیاست‌مداران بر این عقیده بودند که امکان زیستن برای انگلستان بدون هندوستان وجود ندارد. لرد کرزن در اینباره می‌نویسد: «زمانی که هند شناخته شده‌است، سرورانش همواره صاحب اختیار نیمی از جهان بوده‌اند».[۹]

دولت انگلستان در می‌یابد که بر خلاف تصورات قبلی، ایران به عنوان خط دفاعی هندوستان چندان قابل اعتماد نیست و روسیه نیز می‌توانست با عبور از شمال خراسان به خان نشینهای آسیای مرکزی دست یابد؛ بنابراین، لندن و حکومت کمپانی در هندوستان بر آن شدند تا تلاش خود را در آسیای مرکزی به کار اندازند و دیوار دفاعی هند را از بلوچستان به آسیای مرکزی تغییر دهند.[۱۰] به دنبال آن در دهه ۱۲۵۰ هـ. ق۱۸۳۰ م در انگلستان اجماع فزاینده‌ای پدید آمد مبنی بر اینکه، روسیه به زیان ایران، عثمانی و آسیای مرکزی در حال توسعه بخشیدن به قلمرو خود می‌باشد و از همین‌جا طرح «مسئله شرق» یا «بازی بزرگ» ریخته شد. در این طرح، بلوچستان به عنوان سرزمین حایل در برابر پیشروی و توسعه‌طلبی فزاینده روسیه به هندوستان از اهمیت استراتژیکی خاصی برخوردار شد.[۱۱]در این برهه زمانی انگلیس به دنبال سد دفاعی محکم و استواری می‌گشت تا بتواند با خیال راحت‌تری به سلطه خود در هندوستان ادامه دهد. آنان سد دفاعی خود را در مناطق مرکزی بلوچستان یافتند که دولت مرکزی ایران بعد از تصرف آن سیاست قاطعی برای تسلط کامل بر آن نداشت و این همان چیزی بود که انگلیسیها خواستار آن بودند چرا که به راحتی می‌توانستند مناطق استراتژیک را از همدیگر جدا کرده به نقشه خود یعنی ایجاد کمربند حایل دست یابند.

ایران و توجه به مرزهای شرقیویرایش

با پایان یافتن جنگهای ایران و روسیه، دولتمردان ایران تصمیم گرفتند بلوچستان را تحت مالکیت خودشان درآورند اما انگلیسیها تصور می‌کردند که دولت ایران هر قدمی که به سمت هندوستان برمی‌دارند به طور قاطع به اشاره دولت روس است.[۱۲] انگلیس از اساس تفکر دولت و دربار ایران، دربارهٔ بلوچستان آگاه شده بود. ایران از آغاز سلطنت سلسله قاجار مرز طبیعی جنوب شرقی خود را با احتساب بلوچستان جزو متصرفات ایران، رود سندمی‌دانست. عباس میرزا در خلال گفتگوهای دوستانه و خصوصی با مأمورین انگلیس بارها به این مطلب اشاره کرده بود و محمد شاه نیز بر همین عقیده بود.[۱۳] در نتیجه انگلیسیها درصدد ممانعت از پیشروی ایران به طرف شرق برآمدند که اولین مورد آن مسئله هرات و به دنبال آن تقسیم بلوچستان بود که با تعیین حدود مرزی این مناطق، هم خط دفاعی هندوستان را کامل کردند و هم به پیشروی ایران به سمت شرق برای همیشه پایان دادند.

بلوچستان در آغاز سلطنت ناصرالدین شاهویرایش

با آغاز سلطنت ناصرالدین شاه و توجه دولت مرکزی به بلوچستان برخی سرداران و حاکمان نواحی مختلف این ناحیه، داوطلبانه اطاعت خود را از دولت اعلام نمودند (سپاهی:۱۲۴). و این بدان دلیل است که امیرکبیر صدراعظم ایران در آن زمان اهمیت ویژه‌ای به بلوچستان می‌داد و آن هم به خاطر آگاه بودن او از سیاستهای انگلیس در بلوچستان بود.

در این دوران نیز مبارزاتی در بلوچستان برای استقلال دوباره رخ داد اما با سیاست‌های امیرکبیر بلوچها به شدت سرکوب وعده زیادی کشته شدند و دوباره به اطاعت از ایران گردن نهادند.[۱۴] انگلیسها از این وضع نگران شدند، زیرا با گسترش مرزهای شرقی ایران، ایران را به هند نزدیکتر می‌دیدند. با توجه به چنین اوضاعی، دولت انگلیس در سال ۱۸۵۳/۱۲۷۰ق. به منظور جلوگیری از گسترش نفوذ بیشتر ایران در بلوچستان، مأمورانی از سند به بلوچستان اعزام کرد. جاسوسان انگلیسی مردم بلوچ را تحریک به مبارزه علیه دولت ایران کرده بودند.[۱۵] دولت انگلیس در این سالها سعی می‌کرد با ایجاد جو خودآگاهی در میان مردمان بلوچ آنها را به مبارزه علیه دولت مرکزی وادارد اما اقدامات آنها در این زمان نتیجه دلخواه را نداد و انگلیسیها درصدد برآمدند تا به ترفندهای دیگر متوسل شوند.

کشیدن خطوط تلگراف؛ زمینه‌ساز تقسیم بلوچستانویرایش

پس از معاهده پاریس و استقلال افغانستان، مشکلات انگلیسیها در هند، برای چند سال، آنها را از دخالت علنی در بلوچستان بازداشت، اما شورش هند در سال ۱۸۵۷م/ ۱۲۷۴ق انگلیسیها را در تقسیم بلوچستان مصمم کرد.[۱۶]انقلاب هندوستان و خطری که در آن مقطع تاریخی متوجه امپراتوری بریتانیا شد، آثار و نتایج عمیقی در ایران به جای گذاشت. از جمله مهمترین این آثار ارتباط تلگرافیهندوستان با اروپا و با انگلیس و در نتیجه کشیده شدن خطوط تلگراف در ایران بود.[۱۷] برای ایجاد خطوط تلگرافی در بلوچستان، مذاکرات توسط افسران انگلیسی با دولت ایران شروع شد، اما این مذاکرات با مخالفت و مقاومت شدید در ایران مواجه شد.[۱۶] دولتمردان وقت ایران به هیچ عنوان نمی‌خواستند پای مأموران انگلیسی به نقاط تصرف شده، به خصوص نواحی جنوب به ویژه در میان طوایف بلوچستان باز شود. انگلیسیها سرهنگ اپستویک را برای حل این مسئله به سمت سفارت تهران برگزیدند.[۱۸] سرانجام امتیاز کشیدن خطوط در ۲۴ جمادی‌الثانی ۱۲۷۹ ق / ۱۷ دسامبر ۱۸۶۲ م با دولت ایران به امضا رسید. در آن زمان صدارت ایران با امین‌الدوله بود که با انگلیسیها رابطه صمیمانه‌ای داشت.

مأموران انگلیسی به هنگام مطالعه، برای کشیدن خطوط تلگرافی پی بردند که کشیده شدن خطوط تلگراف زمینی در بخشی از نواحی ساحلی بلوچستان، برای کنترل و سرانجام جدایی این نواحی مجاور، فرصت مناسبی می‌تواند باشد.[۱۹] بنابراین تحقیق و بررسی از این نواحی بر عهده سر فردریک گلداسمیت گذاشته شد.

انگلیس و حفظ خطوط تلگرافی توسط سرداران بلوچویرایش

با عبور سیم تلگراف از بلوچستان، دولت انگلستان گلداسمیت را با چند افسر دیگر به بلوچستان فرستاد، اما آنها با مقاومت و مخالفت بلوچها مواجه شدند. افسران انگلیسی به فرماندهی گلداسمیت به این نتیجه رسیدند که تنها از طریق کنار آمدن با سران طوایف و قبایل می‌توانند بر حاکمیت خویش در بلوچستان تداوم بخشند. به همین خاطر عمدهٔ سران، خانها و سردارهای بلوچ را با دادن اسلحه و مقرری فریب دادند و به بهانه عبور خط تلگراف در هر محل تلفنخانه‌ای برپا کردند و پرچم انگلیس را بر فراز آن برافراشتند.[۲۰] بدین سان انگلیسیها در سرتاسر بلوچستان نفوذ کردند و از طریق محدود مقرری که به سرداران بلوچ می‌دادند از آنها تعهد گرفتند تا از سیمهای تلگراف مراقبت نمایند.

در این میان عده‌ای دیگر از بلوچها که بهره‌ای نبرده بودند، دست به تحریکات زدند، در نتیجه سیمهای تلگراف را قطع، و برای مأموران انگلیسی مزاحمت ایجاد می‌کردند و بعضی از کارکنان را کشته، برخی را اسیر نمودند. این پیشامدها سبب شد دولت انگلیس از ایران بخواهد مرز بین ایران و هند در بلوچستان تعیین شود. دولت ایران با این تقاضا موافقت ننمود. گلداسمیت بلوچها را تحریک نمود تا دوباره مبارزات خودشان را آغاز کنند. ناصرالدین شاه متوجه این خطر شد که چنانچه رضایت انگلیس را فراهم نکند، ممکن است بلوچستان تصرف شده را از ایران مجزا نماید. در سال ۱۲۸۸ق. انگلستان عده‌ای سرباز هندی را به پنجگورفرستاد و خیال داشت تمامی بلوچستان را فتح کند. ناصرالدین شاه از این نقشه باخبر شد و با سفیر انگلیس در تهران در این باب مذاکره نمود.[۲۱] سفیر انگلیس اظهار کرد که اگر دولت ایران خواهان دوستی با دولت انگلیس است، باید خطوط مرزی بلوچستان را با مرز هند تعیین نماید. ناصرالدین شاه نیز این پیشنهاد را پذیرفت. از طرف ایران وزیر خارجهمیرزا سعیدخان و آصف الدوله حاکم کرمان و چند نفر دیگر معلوم شدند. از طرف انگلستان گلداسمیت و دو افسر مهندس تعیین گردیدند، اما نتیجه مطلوبی حاصل نشد. در این جلسه قرار شد دولت انگلیس سالی سه هزار تومان جهت محافظت از تیرها و سیستم تلگرافی که در قسمت بلوچستان واقع می‌شد پرداخت نماید و تعیین مرزها به ملاحظاتی، نامعلوم و مسکوت ماند.[۲۲] در این زمان انگلیسیها با کاشتن تیرهای تلگراف در گوشه گوشه بلوچستان و گسترش نفوذ خود دراین سرزمین و در نهایت با تفرقه انداختن بین مردم بلوچستان کم‌کم به اهداف خود نزدیکتر شدند.

توافق ایران با انگلیس در تشکیل کمیسیون مرزیویرایش

در سال ۱۸۶۲م. در دیوار دفاعی هندوستان، تنها منطقه‌ای که ترتیب قطعی برای آن، مطابق نقشه انگلستان داده نشده بود، منطقه بلوچستان بود.[۲۳] در آن هنگام خان کلات قسمتهای شرقی بلوچستان را تحت اداره یا نفوذ خود داشت. انگلستان درصدد بود بلوچستان را دوباره به صورت کشوری مستقل درآورد.

اولین کمیسیون برای تعیین مرزهای شرقی ایران، بین دولت ایران و خان کلات به حکمیت انگلستان تشکیل گردید، انگلیسیها به ظاهر نقش حکم را بازی می‌کردند اما در واقع مدعی آنها بودند و مطرح نمودن خان کلات بهانه‌ای بود برای استقلال بلوچستان از ایران.[۲۴] بعد از شکست آقاخان محلاتی در مأموریتش برای استقلال بلوچستان، دولت انگلیس بر آن شد که این امر را توسط یکی از خوانین مقتدر محلی و با توسعه بخشیدن قلمرو او انجام دهد. مقتدرترین و مناسب‌ترین فرد برای این منظورخان کلات بود.[۲۵] که انگلیس آن را تحت‌الحمایه خود کرد و بعد آن را جزء امپراتوری هند درآورد.[۲۶]

ایجاد روابط سیاسی بین دولت انگلیس و خان کلات باعث شد که از اغتشاشات بلوچستان جلوگیری شود و مقام حکمرانی خان کلات استحکام پیدا کند، اما لازم بود ترتیبهای تازه اتخاذ شود که سرحدات غربی این مملکت از تجاوزات مصون بماند و از دولت ایران که قریب بیست سال بود به سرحدات کلات تجاوز می‌کرد جلوگیری شود، و در بین یک حد و حدودی معین گرددبهزادی:۱۲۵. زمانی کهابراهیم خان در اوایل دهه ۱۲۷۰ق. در حکومت بلوچستان مستقر شد دامنه فتوحات وی انگلستان را مضطرب کرد و به فکر چاره جویی انداختبهزادی:۱۲۸. دولت انگلیس می‌پنداشت که در صورت عدم مداخله، ابراهیم خان تمامی حوزه حکومتی خان کلات را فتح خواهد کرد و مرزهای شرقی ایران به هند نزدیکتر می‌شود. آنان درصدد برآمدند تا با تعیین حدود رسمی بین بلوچستان و کلات از پیشروی ابراهیم خان حاکم بلوچستان به سمت سرزمینهای غربی هند جلوگیری کنند.

با شکایات متعدد دولت انگلیس به دربار و دولت ایران، ایران تحت سرپرستی میرزا حسین خان سپهسالار در سال ۱۸۷۱م / ۱۲۸۷ق. حاضر به تحدید رسمی مرزهای ایران و کلات با حکمیت دولت انگلیس شد. سر فردریک گلداسمیت به عنوان حکم انگلیس تعیین گردید.[۲۷] از طرف دولت ایران میرزا معصوم خان انصاری به عنوان رئیس کمیسیون مرزی انتخاب شد.[۲۸]

بر اساس موافقت‌نامه تعیین حدود مرزی کمیسیونرها ی یاد شده آزادی خواهند داشت نقشه‌ای از متصرفات ایران در بلوچستان و متصرفات خان کلات با مرزهای آن ترسیم کنند و آن را با خود به تهران بیاورند، پس از آن مسئله با آگاهی دولت بریتانیا به گونه‌ای عادلانه تصمیم گرفته می‌شود.[۲۹] نماینده ایران میرزا معصوم خان در راه بازگشت به تهران به دولتمردان ایران می‌نویسد: «... این مأمور انگلیسی]گلداسیمد [جز حمایت و تقویت خان کلات و تحصیل سند که کیج و تمپ و بلیده و مند و کوهک و اسپندار و بلکه بیشتر سرباز و دشت باهو تعلق به خان معزی الیه دارد و خیال دیگری ندارد...».[۳۰] به طوری که از نامه میرزا معصوم خان بر می‌آید، انگلیسیها در نقشه خود قصد داشتند، نواحی تمپ، کیج، بلیده، مند، کوهک واسپندار و حتی نواحی سرباز و دشت باهو را از بلوچستان تحت مالکیت ایران جدا و به بلوچستان تحت تصرف انگلیس و به خاک کلات بیفزایند.

تلاشهای میرزا معصوم خان برای قرار دادن کیج و مند در قلمرو ایران به جایی نرسید.[۳۰] ناحیه دیگر که در این زمان مورد اختلاف بین گلداسمیت و میرزا معصوم خان بود، ناحیه کوهک و اسپندار بود.[۳۱] اما با همه تلاشهای مأموران ایرانی در افزایش سهم ایران از بلوچستان، دولت ایران در اوت سال ۱۸۷۱م/ جمادی الآخر ۱۲۸۸ق. پذیرفت که نقشه‌ها و یافته‌های یکجانبه گلداسمیت، مبنای صدور رأی نهایی قرار گیرد.[۳۲]

بدین ترتیب مناطقی از بلوچستان تحت مالکیت ایران جدا و به خان کلات داده شد که حاکم بلوچستان که از دست نشاندگان حکومت ایران بود و شاه ایران از این امر ناراضی بودند. نارضایتیهای حاکم بلوچستان و اقدام خودسرانه او برای تصرف نواحی از دست رفته، بعد از کمیسیون مرزی اول، سبب شد زمینه‌های تشکیل کمیسیون دوم مرزی نمایان شود.

اختلاف بر سر کوهکویرایش

هر چند دولت ایران نقشه گلداسمیت را برای تعیین حدود مرزی از خلیج گواتر تا جالق قبول نمود، اما اختلاف بر سر کوهک و بخشی از دره ماشکید همچنان باقی‌ماند.[۳۳] حاکم بلوچستان عصبانی و ناراحت از اصل تشکیل کمیسیون و تعیین رسمی سرحدات و به محض مراجعت هیئتهای طرفین از بلوچستان خودسرانه به اشغال و تصرف کوهک پرداخت.[۳۴] با تصرف کوهک توسط حاکم بلوچستان انگلیسیها درصدد زیر فشار گذاشتن دولت ایران به منظور دست کشیدن از کوهک برآمدند.

وزیر مختار انگلیس در تهران، طی نامه‌ای به وزارت خارجهایران، تقاضا کرده بود که با توجه به پذیرفتن نقشه گلداسمیت توسط دولت ایران، مسئله کوهک حل و فصل شود.[۳۵] با ادامه کنترل کوهک و اسپندک توسط دولت ایران، مأموران انگلیسی به فکر افتادند این مناطق را از دست ایران خارج نمایند.[۳۶]

کمیسیون مرزی دومویرایش

به دنبال تعیین حدود و علامت‌گذاری بخش اول از مرزهای بلوچستان، در سال۱۲۹۰ق. تامسن وزیر مختار انگلیس، طی نامه‌ای به ایران خواستار تعیین حدود مرزی ایران و کلات از جالق تا ملک سیاه کوه شد.[۳۷] یکی از مهمترین عواملی که سبب شد انگلیسیها دو سال بعد از کمیسیون مرزی اول، تقاضای تشکیل کمیسیون دیگری بنمایند، بدون شک ترس آنها از تصرف قسمتهایی بود که تعیین حدود نشده بود. ترس انگلیسیها از آن بود که با تصرف کوهک توسط حاکم بلوچستان امکان داشت کوهک و نواحی اطراف آن در قلمرو ایران داخل گردد. انگلیسیها بعد از تصرف کوهک توسط ابراهیم خان به تلاشهای خود برای استرداد این ناحیه به خان کلات ادامه دادند.

در نامه‌ای که سفیر انگلیس به دولتمردان ایران نوشته بود، به خط مرزی گلداسمیت استناد نموده بود. طبق این نقشه، جالق و کله گان حدود مرزی ایران را تشکیل می‌دادند. در ادامه تقاضا کرده بود که خط مرزی از جالق الی کوه ملک سیاه در زمستان آینده تعیین شود.[۳۷] اما دولت ایران نواحی کوهک و ماشکید را متعلق به خود می‌دانست و با این طرح مرزی جدید انگلیس مخالف بودند.

بعد از آنکه سفارت انگلیس با اصرار دولت ایران، بر تعلق کوهک و ماشکید مواجه شد.[۳۷] و در این مورد با دولت ایران به نتیجه نرسید، دولت هند بریتانیا نیروهایی در سال ۱۳۱۲ق/ ۱۸۹۴ م در پنجگور در نزدیکی ایران مستقر کرد و در واقع می‌خواست، از راه تهدید نظامی دولت ایران را وادار به قبول درخواستهای خود بنماید[۳۸] ابتدا به دلیل اهمیت استراتژیکی، شاه حاضر به واگذاری ماشکید نشد، در نتیجه تعیین حدود مرزی منتفی شد. بعد از مخالفت سرداران بلوچ با تقسیم بلوچستان و مبارزات آنان، شاه مجبور شد دستور تشکیل هیئتی برای تعیین حدود مرزی از جالق تا کوه ملک سیاه را صادر نماید.

با حل این اختلاف، تحدید و علامت مرزی در ۲۴ مارس ۱۸۹۶ م / ۹ شوال ۱۳۱۳ ق پایان یافت و موافقت نامه‌ای به امضا رسید در نتیجه کار این کمیسیون، حاکمیت ایران بر مناطق چون کوهک، کناربست، اسفندک، و غرب رود ماشکید که از مدتها قبل در مالکیت ایران بودند، تأیید شد، ولی بخش عمده‌ای از ناحیه ماشکید و از آن مهمتر ناحیهمیرجاوه و شهر آن و نقاط استراتژیک این منطقه از ایران جدا شد.[۳۹]

با جدایی این مناطق از بلوچستان تحت مالکیت ایران علاوه بر اینکه دیوار دفاعی هندوستان کامل شد، مقاصد سیاسی انگلیس و بهره‌برداری درازمدت استعمارگران را نیز برای سالیان دراز تأمین کرد.

منبع اصلی مطلب : بلوچستان دیار کهن اما ناشناخته
برچسب ها : بلوچستان ,دولت ,انگلیس ,هندوستان ,مرزی ,تعیین ,دولت ایران ,دولت انگلیس ,تعیین حدود ,حدود مرزی ,حاکم بلوچستان ,ایران میرزا معصوم ,آغاز سلطنت ناصر
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

پولوم :


بلوچستان ,دولت ,ایرانی ,دولت ایران ,زبان‌های ایرانی

::
بلوچستان ,دولت ,ایرانی ,دولت ایران ,زبان‌های ایرانیبَلوچـِستان نام بخش جنوب شرقی ایران و همچنین بزرگ‌ترین ایالت کشور کنونی پاکستان است که در غرب این کشور واقع شده و به آن بلوچستان پاکستان هم می‌گویند. سرزمینی که اکنون بلوچستان نام دارد به اسم «مکا» مشهور بوده که یونانی‌ها آن را «گدروزیا» نامیدند. در زمان قدیم در سرزمین بلوچستان باتلاق بسیار وجود داشت و «اراینا» در زبان سانسکریت به معنی باتلاق است و برخی معتقدند از ترکیب این دو کلمه با کلمه «مکا» کلمه‌ای پدید آمد که به مرور زمان به «مکران» تبدیل شد. واژهٔ بلوچستان نیز از زمانی اطلاق شد که بلوچ‌ها در آن سکونت کردند.

زبان مردم بلوچ بلوچی است که جزو خانواده زبان‌های ایرانی محسوب می‌گردد، زبان‌های ایرانی نیز یکی از زیر خانواده‌های زبان‌های هند و اروپایی است. این که این زبان متعلق است به خانواده زبان‌های ایرانی است هیچ شک و تردیدی وجود ندارد اما این که سیر تحول آن چگونه بوده‌است، هنوز به روشنی معلوم نیست، یعنی جد بزرگ این زبان ایرانی باستان است اما چطور از ایرانی باستان به بلوچی امروز رسیده‌ایم مشخص نیست.

رقابت دولتهای فرانسه و انگلیس بر سر هندوستان، انگلیسها را برآن داشت تا کنترل بلوچستان را که یکی از معابر دسترسی به هندوستان بود، به دست بگیرد. انگلیسیها برای جدا کردن بلوچستان از ایران اقدامات گسترده‌ای برای شناسایی این سرزمین انجام دادند. از جانب دیگر دولت ایران در تلاش بود تسلط خود را بر این نواحی گسترش دهد. در دوره ناصرالدین شاه، دولت مرکزی تسلط و گسترش نفوذ خود را در بلوچستان و مرزهای شرقی ایران افزایش داد. این حرکات سبب شد تا انگلیسسرحدی برای جلوگیری از پیشروی ایران تعیین نماید. انگلیس بعد از کشیدن خطوط تلگراف، درخواست تعیین حدود متصرفی دولت ایران را در بلوچستان نمود، اما با مخالفت دولت ایران مواجه شد. ناصرالدین شاه که قدرت مقاومت در برابر سیاست انگلیسیها را نداشت، تن به تشکیل کمیسیونهای مرزی مشترک داد. نتیجه کار این کمیسیونهای مرزی، واگذاری بخشهای وسیعی از بلوچستان و تشکیل بخشی از منطقهٔ حایل برای هندوستان بود.

منبع اصلی مطلب : بلوچستان دیار کهن اما ناشناخته
برچسب ها : بلوچستان ,دولت ,ایرانی ,دولت ایران ,زبان‌های ایرانی
اشتراک گذاری: این صفحه را به اشتراک بگذارید

پولوم :